De Dorothy gemeenschap is in 2020 neergestreken in de Amstelveense Bovenkerkerpolder.

In de jaren daar voorafgaande was een initiatiefgroep van 5 jonge mensen al hard bezig met die droom te realiseren. Onze visie voor een gastvrije leefgemeenschap ontstond en we stonden te trappelen om die idealen in de praktijk te brengen. Een geschikte locatie vinden was echter nog niet zo gemakkelijk. We waren daarom enorm blij en dankbaar dat de Protestantse diaconie van Amsterdam een stuk land in Amstelveen wilde kopen en ons aanbood op één van deze erven onze gemeenschap te realiseren door van hen te huren. Hierdoor werden we ook buren van Boerderij de Meent, waar we heel blij mee zijn!

In 2020 begonnen we in een tweedehandse tijdelijke woonunit. Het erf stond toen nog vol met een vervallen huis en schuurtjes die op de planning stonden voor de sloop. In de eerste jaren van de gemeenschap hebben we de omgeving en onze buurtgenoten in Nes aan de Amstel, Uithoorn en Amstelveen leren kennen en coördineerden we een biologische buurtmoestuin op het erf van De Meent. Ook bouwden we in deze tijd een ‘kapel op wielen’, die in het weiland achter ons huis open toegankelijk is voor voorbijgangers op zoek naar stilte en waar we zelf terecht kunnen voor onze gezamenlijke gebedsmomenten.

In 2023 werd begonnen met de bouw van het nieuwe gemeenschapshuis. In juni 2024 werd het huis opgeleverd en begonnen we aan een aantal maanden klussen, samen met een boel behulpzame vrienden, familie en vrijwilligers. We vonden en kregen veel tweedehands en duurzaam materiaal (van een keuken tot parketvloer tot meubels) en vierden in oktober 2024 de opening van het nieuwe huis met een groot feest. Sindsdien hebben we 6 gastenkamers beschikbaar voor mensen die tussen wal en schip vallen en een logeerplek nodig hebben. Zij hoeven in de tijd dat ze bij ons verblijven even niet bezig te zijn met het overleven van dag-tot-dag, maar kunnen vanuit een stabiele thuisbasis werken aan een toekomstperspectief. Hiervoor werken we samen met een aantal organisaties die maatschappelijke en juridische hulpverlening bieden.

In de Dorothy gemeenschap is het nooit saai: er zijn altijd wel kinderen aan het spelen, iemand in de keuken voor een praatje of een klusje in de tuin. Onze gastbewoners brengen elk hun eigen talenten en levenservaring mee waardoor we dagelijks van elkaar blijven leren. Ben je geïnteresseerd om eens langs te komen? Neem gerust contact op!

Wij halen veel inspiratie uit de Catholic Worker beweging en voelen ons hiermee verbonden. Deze beweging bestaat uit zelfstandige gemeenschappen van radicale gelovigen die hulp aan mensen aan de rand van de samenleving combineren met directe actie voor een meer rechtvaardige wereld.

Andere mooie voorbeelden vinden we in bewegingen zoals de Emmaüs- en L'Arche-gemeenschappen, New Monasticism, Taizé, diverse kloostertradities en de levenswijze van de eerste christenen.

Maar wie is Dorothy nou eigenlijk? Die vraag krijgen we regelmatig. Wij hebben onze gemeenschap vernoemd naar twee inspirerende vrouwen, beiden met de naam ‘Dorothy’.

Dorothy Day (1897-1980) was journalist, schrijver en activist en stond aan de start van de wereldwijde Catholic Workerbeweging. In haar jonge jaren in New York was ze verslaggever voor een socialistische krant en actief in de strijd voor het vrouwenkiesrecht. Ze raakte geleidelijk geïnteresseerd in het katholieke geloof en in 1932 komen haar sociale activisme en diepgewortelde geloof bij elkaar als ze Peter Maurin ontmoet. Hij is geïnspireerd door Sint Franciscus en het personalisme van filosoof Emmanuel Mounier en wil graag met Dorothy wil samenwerken.

Ze beginnen samen een krantje: ‘The Catholic Worker’. Daarin schreven zij over de progressieve sociale leer van de kerk, zodat de veelal katholieke arme arbeiders uit hun eigen traditie konden putten in hun strijd voor sociale rechtvaardigheid. In de krant wordt ook Peter Maurin’s ‘programma’ gepubliceerd: Ronde-tafeldiscussies voor het scherpen van het denken, huizen van gastvrijheid om de werken van barmhartigheid in de praktijk te brengen en boerderij-gemeenschappen waar arbeiders en intellectuelen van elkaar zouden kunnen leren. De Catholic Workers probeerden ‘een nieuwe samenleving in de schil van de oude op te bouwen, een samenleving waar het makkelijker is om goed te zijn’. Zo ontstonden er verschillende gemeenschappen en soepkeukens, veelal in de stad, sommigen op het platteland.

Inmiddels is de Catholic Worker een wereldwijde beweging met vele ‘huizen van gastvrijheid’. Er zijn ongeveer 200 autonome gemeenschappen, de meesten in de Verenigde Staten en een stuk of 12 in Europa. De beweging is tegenwoordig sterk oecumenisch en elke gemeenschap probeert op hun eigen wijze vorm te geven aan de pijlers van de beweging: praktische steun aan gemarginaliseerde mensen, eenvoudig leven, geweldloosheid en actief verzet tegen onrechtvaardige structuren.

Dorothy Stang (1931-2005) was een Noord-Amerikaanse zuster die zich samen met haar mede zusters (Sisters of Notre Dame de Namur) sinds begin jaren ‘70 inzette voor bescherming van het Braziliaanse regenwoud en de rechten van de arme boeren die daar woonden. Ze leefde dicht bij de boerengemeenschappen en hielp hen in hun levensonderhoud te voorzien door gebruik te maken van duurzame landbouwtechnieken waarbij kleine percelen werden bewerkt zonder dat er ontbossing plaatsvond.

In de loop der jaren werd het werk steeds gevaarlijker voor de zusters in Brazilië en voor de boeren en hun families. Geleidelijk aan werden houthakkers, veehouders, grondspeculanten en de agro-industrie de dominante machten in de regio, die de armere boeren met behulp van criminele bendes verdreven en het regenwoud vernietigden. Dorothy zette zich in om de gemeenschappen hiertegen te beschermen.

Ze zei: ‘Ik wil niet vluchten, noch wil ik de strijd van deze boeren, die zonder enige bescherming in het bos leven, opgeven. Zij hebben het heilige recht om te streven naar een beter leven op land waar ze met waardigheid kunnen leven en werken, met respect voor het milieu.’

In de regio waar Dorothy woonde en werkte bestaat een derde van de sterfgevallen uit huurmoorden op mensenrechtenactivisten, milieuactivisten en lokale boeren. Het doel hiervan is om het verzet tegen de kaalslag van het regenwoud de mond te snoeren zodat het land gebruikt kan worden voor de vee-industrie. Degenen die de boerengemeenschappen ondersteunen door middel van onderwijs worden uitgeschakeld en de boeren geïntimideerd en gevangen gehouden in een cyclus van schulden. Dorothy Stang werd een belangrijk doelwit en werd in 2005 vermoord omdat ze programma’s had opzet die zelfvoorzienende gemeenschappen creëerden van mensen die zich inzetten voor hun eigen onafhankelijkheid en het behoud van het regenwoud.

Dorothy Stang was zich zeer bewust van de kritieke rol die de amazone, ‘de longen van de aarde’, speelt voor onze planeet. Ze droeg vaak een t-shirt met de Portugese slogan: ‘A Morte da floresta é o fim da nossa vida’: De dood van het bos is het einde van ons leven.

Deze twee vrouwen inspireren ons omdat ze in hun eigen leven solidair wilden zijn met de armen en onderdrukten, en een leven van gebed combineerden met zowel praktische liefdadigheid als concrete actie voor een rechtvaardigere toekomst.