Het koninkrijk der hemelen is als een distel? Hier moest ik aan denken toen ik distels uit de grond trok bij ons op het erf. De boeren om ons heen vinden het namelijk heel belangrijk dat er geen distels op hun grasvelden zijn en als ze distels op ons erf zien, waarvan de zaden ieder moment door de wind naar het weiland kunnen waaien, dan zijn ze niet blij met ons. Want van gemaaid gras met distels er doorheen kunnen de koeien ziek worden. Dus ben ik in de zomer braaf (kliko’s vol) distels uit de grond aan het trekken.

Maar het is toch een mosterdzaadje? Het is als een zaadje van de mosterdplant, het kleinste van alle zaden op aarde wanneer het gezaaid wordt. Maar als het na het zaaien opschiet, wordt het het grootste van alle planten en krijgt het grote takken, zodat de vogels van de hemel in zijn schaduw kunnen nestelen.’ (Markus 4:31,32) Die gelijkenis lijkt iets heel lieflijks te hebben. Maar ik had ooit een keer gehoord dat mosterdzaad in de tijd van Jezus onder het Israëlische volk beschouwd werd als onkruid en streng verboden was om in te zaaien. Ik stelde me voor hoe sommige omstanders en boeren in Jezus’ tijd erg verbaasd en verontwaardigd zouden zijn na het horen van deze gelijkenis. Hoewel ik erachter kwam dat dit misschien historisch niet waar is, trof het beeld me. Jezus’ woorden mogen ons toch ook af en toe even flink op ons nummer zetten?

Of mosterdzaad nou als onkruid gezien wordt of niet, distels worden dat in ieder geval wel. En is het koninkrijk van God soms niet net zo’n pijnlijke boodschap die je liever niet in het groene gras van je comfortabele leven ziet, maar die je hart vervolgens verandert. ‘Gelukkig wie vanwege de gerechtigheid vervolgd worden, want voor hen is het koninkrijk van de hemel.’ (Mattheus 5:10) Als ik zo’n tekst lees wordt ik blij van het idee van een rechtvaardige wereld, maar het voelt ook als zo’n prikkelende distel in mijn dagelijkse leven. Soms vertelt God mij iets wat ik liever niet wil horen. God leert me te kijken naar mensen die aan de grenzen van Europa sterven, ook al doet het pijn, hoewel wegkijken en gewoon mijn eigen leven leiden misschien makkelijker is. De distel is ook de moed verzamelen om het gesprek aan te gaan met mijn kinderen als ik een fout maak, of te boos reageer. Het zou makkelijk zijn om dat te negeren en te doen alsof ik in mijn gelijk sta, maar God wijst me elke keer op het mooie wat er ontstaat als ik mezelf klein maak en ‘sorry’ zeg tegen de kinderen. We hebben die woorden van God, die onkruid lijken in ons mooie leven, heel hard nodig. Het helpt me om de keuzes te maken die mij wat kosten, om Gods koninkrijk hier op aarde te verspreiden als distelzaad en te laten groeien als onkruid.

• Dit artikel verscheen eerder in ‘n Korrel Zout.